တစ္ရက္ေသာ ဥပုသ္ေန႔တြင္ မယ္ေတာ္ႀကီးက သီလယူအၿပီး သားေတာ္ေမာင္ပဥၨင္းရွိရာ အေဆာင္ေလးသို႔ ေရာက္လာခါ “ ဦးဇင္း၊ ႏိုင္ငံျခားကို ေက်ာင္းသြားတက္မလို႔ဆို” ဟု၀မ္းနည္းသံတစ္၀က္ျဖင့္ေမးလာေလ၏။
“အင္း ၊ ဟုတ္တယ္ေလ
၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဒကာမႀကီး”
“တပည့္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီကို မသြားေစခ်င္ဘူးဘုရား” ဟု ငိုသံပါပါႀကီးျဖင့္ေျပာၿပီးငိုခ်ေလေတာ့၏။
ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကစုထားသည္မသိရေသာ
မ်က္ရည္မ်ား တစ္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ သြန္ခ်ၿပီး သားေတာ္ေမာင္ပဥၨင္း ေရွ႕မွာ ေခါင္းႀကီးငံု႔ၿပီး တရႈတ္ရႈတ္ျဖင့္ ငိုေနေလေတာ့၏။ အင္း - - - ခက္ေတာ့ခက္ေခ်ၿပီ။ မိမိမွာလည္း ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမကအဲလိုငိုေနေတာ့
ရင္ထဲမွာေတာ့ ေအာင့္သလိုလိုနာက်င္သလိုလိုဘာမွန္းမသိတဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ရပ္ေပၚထြက္လာတာ
ကေတာ့အမွန္ပါပဲ။ဒါနဲ႔ပဲအေမ့ပခုံးေလးကို
အသာအယာကိုင္ၿပီး “ေအာ္ အေမရယ္ ၊ ဒါ ငိုစရာမွမဟုတ္တာ” ဟုႏွစ္သိမ့္ရင္းေျပာလိုက္မိပါေသးသည္။ ေျပာလို႔သာေျပာလိုက္ရသည္
မိမိမွာလဲမ်က္ရည္ေတြမက်မိေအာင္အေတာ္ေလးကိုထိမ္းထားလိုက္ရေလ၏။
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့
ႏိုင္ငံျခားဆိုတာ အေမတို႔ရြာနဲ႕ သိပ္ကိုအလွမ္းေ၀းတယ္ေလ၊ တကယ္လို႔ အေမ့သားေလး ႏိုင္ငံျခားမွာ
တစ္ခုခု ေနမေကာင္းထိုင္မသာျဖစ္ရင္ ဘယ္သူက ျပဳစုေပးမွာလဲ။ ျပဳစုေပးတဲ့လူရွိဦးေစဦးေတာ့
အေမ့လိုၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႕ ဘယ္သူက ဂရုစိုက္ေပးႏိုင္မွာလဲ”တဲ့။ “ေအာ္ အေမရယ္” ဟုသာစိတ္ထဲမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရရြတ္မိပါေတာ့တယ္။
မိမိကိုယ္တိုင္က
သာသနာ့၀န္ထမ္းျဖစ္ေနေတာ့ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ သီလေပးရင္း မိဘေမတၱာ အေၾကာင္းတရားေတာ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို ေဟာခဲ့ဘူးပါတယ္။အဲဒါကလည္း စာေတြဖတ္ၿပီးေဟာျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။
အခုေတာ့လဲ စာထဲက စကားလံုးေတြထက္ မိဘေမတၱာကို သေဘာေပါက္ေစတဲ့ အေမ့ရဲ႕ စကားေတြေၾကာင့္
ရင္ထဲမွာေ၀ဒနာေတြက တဆင့္ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာေစတနာေတြကို ပိုၿပီးျမင္ေယာင္
ေနမိပါေတာ့တယ္။
မိမိကိုယ္တိုင္ကမိဘတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး သားသမီးေတြအေပၚမွာထားတဲ့
မိဘေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲက စကားေတြကို ၾကားေယာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိလာတယ္ ဆိုရမလားပဲ။
ေၾသာ္ - - တကယ္တမ္းေတြးၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း သူကိုယ္တိုင္က ရင္နဲ႔လြယ္ၿပီးေမြးေပးခဲ့တာကိုး။
အင္း - - အေမကေတာ့ သူ႕က်န္းမာေရးကိုေတာင္ ဂရုမစိုက္ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို သားအတြက္ပူပန္ေပးခဲ့တာပါလား။ သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကဘယ္ေလာက္ပဲ
ႀကီးက်ယ္ေနပါေစ။ အေမ့အတြက္ကေတာ့ လူမမယ္ေသးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ရင္ခြင္ေအာက္က အေပ်ာက္ မခံႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား
။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ဘယ္လိုအေျခေနပဲျဖစ္ျဖစ္။
အဆင္ေျပတာ မေျပတာ အသာထားလို႔ ေရေျမျခားသြားမဲ့သား တစ္ေယာက္ကို အေမကဘယ္လိုစိတ္မ်ဳိးနဲ႕မ်ား မပူပန္ပဲေနပါ့မလဲ။
“သားရယ္၊အေမ့ကိုတရားမရွိဘူးပဲေျပာေျပာ၊တရားမသိဘူးပဲေျပာေျပာ၊သားကိုခ်စ္တဲ့ေဇာေတြကေတာ့ အေမ့ရင္ထဲမွာ အျပည့္ပါပဲ သားရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ့သေဘာကေတာ့မသြားေစခ်င္ဘူး”
အေမကေတာ့သူ႕ရင္ထဲမွာမခံစားႏိုင္ေတာ့လို႔ထင္ပါရဲ႕။ဘယ္လုိႏွလံုးသားနဲ႔မ်ားအေမ့စကားေတြၾကားမွာ
ေတာင့္ခံႏိုင္ပါ့မလဲ။ အေမ့စကားေတြၾကားမွာ ခံစားခ်က္မ်ားလည္း ေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့ပါတယ္။
အၿပံဳးခ်ဳိခ်ဳိေတြနဲ႕ အေမ့ကို ႏွစ္သိမ့္ေနေပမဲ့ သားေတာ္ေမာင္ပဥၨင္းရဲ႕ႏွလံုးသားအစံုဟာ
အေမ့မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာေမွ်ာပါသြား ခဲ့ၿပီေလ။
ထုိေန႔ညက
ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခန္းတံခါးကိုေစာေစာစီးစီးပိတ္ၿပီး တစ္ေယာက္ထဲႀကိတ္
ငိုေနမိပါေသးတယ္။ ေအာ္ ကိုယ့္ဘက္ကေတြးၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ
အေမက သံေယာဇဥ္နယ္္ပယ္က်ယ္တဲ့ လူ႔ဘံုအလည္မွာေလ။ မိမိကသာသနာ့၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ အမ်ဳိး ၊ဘာသာ
၊ သာသနာ အေနနဲ႔ေတြးၾကည့္မိတဲ့ အခါလုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီးမဟုတ္ပါလား။
အေမ့ကို သနားၾကင္နာေပမဲ့ ဘုရားေပးတဲ့အေမြသာသနာ့အေရကိုၿခံဳထားရေတာ့အေမ့ရဲ႕သံေယာဇဥ္ေတြၾကားမွာ ၾကာၾကာနားမေနႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ
အေမသိေအာင္ ဘယ္လိုမ်ားေျပာရပါ့မလဲ။
ေလယာာဥ္တက္ရမဲ့ရက္နီးလာၿပီမို႔
ရန္ကုန္ကိုသြားရပါေတာ့မယ္။လာၿပီးႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့လူေတြအမ်ဳိးေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးရဲ႕ၾကားမွာ
အေမမ်ားပါမလားလို႕လိုက္ရွာၾကည့္မိပါေသးတယ္။ လိုက္ပို႔မဲ့ကားက အရံသင့္ျဖစ္ေနလို႔သာ ကားေပၚတက္လိုက္ရတယ္
။ အေမ့မ်က္ႏွာကို မျမင္ရေတာ့ သိမ္ငယ္သလိုလိုေတာ့
ခံစားရတယ္။ ေအာ္ အေမရယ္ အေမမသြားေစခ်င္တဲ့
ႏိုင္ငံျခားကို သြားလို႔ အေမစိတ္မ်ားနာေနတာလား။ ဘာပဲေျပာေျပာ ထြက္လာခါနီးမွာ အေမ့မ်က္ႏွာမျမင္ခဲ့ရေတာ့
(အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ) ရင္ထဲမွာငိုခ်င္ေနမိ သလိုလို။ “ေအာ္ ေနႏိုင္ရက္လိုက္တာ အေမရယ္” လို႔မ်ားစိတ္ထဲမွာ
ခံစားမိရင္ အေမ့သားအတြက္ ငရဲႀကီး သြားမလားပဲေနာ္။ ကိုယ္လဲပဲ ပုထုဇဥ္ေပမို႔ မ်က္ရည္တစ္ခ်ဳိ႕ေတာ့ ထြက္က်ခဲ့မိပါတယ္။ သားရဲ႕ရင္ထဲမွာ အသံတိတ္ငိုေနတာ ဘယ္သူမ်ား
သိႏိုင္ပါ့မလဲ
အေမရယ္။
ဒီလိုနဲ႔ေလယာဥ္ႀကီးကိုစီး
၊ သူမ်ားေတြ အထင္ႀကီးတဲ့ေနရာ ( တစ္နည္းေျပာရင္ ) အေမမသြားေစခ်င္တဲ့ ေနရာအခုေရာက္လာခဲ့ၿပီေလ။ ေခ်ာေမာစြာေရာက္ရွိေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း
ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုတဲ့အေၾကာင္း အေမ့ကိုအားရပါးရေျပာမယ္ ဆိုၿပီး
ေရာက္ၿပီးေနာက္ရက္ ဖုန္းဆက္ခါ အေမ့ကိုေခၚ ခိုင္းလိုက္ပါေသးတယ္။ ( ၁၅ ) မိနစ္ ၾကာမွဖုန္းျပန္ဆက္တယ္။
အေမေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ေအာ္ အလုပ္ေတြ ရွိေနလို႔ၾကာေနတာေနမွာပါ။
ဒါနဲ႔ေနာက္ထပ္ (၁၀) မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ တစ္ခါ ျပန္ေခၚလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါလဲ အေမေရာက္မလာေသးဘူး။တကယ္ေတာ့ ဖုန္းဆိုင္နဲ႔အေမ့အိမ္က အလြန္ဆံုး
( ၅)မိနစ္ေပါ့။
ေနာက္ထပ္ ( ၅ )မိနစ္ေလာက္မွာတစ္ခါျပန္ဆက္ေတာ့ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမမဟုတ္ပဲ မမျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္သူလာလာ အက်ဳိးအေၾကာင္းေတာ့ သိရတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ဘာလို႔ အေမမလာတာလဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့မွ “ ဦးဇင္းေရ ၊ အေမက ဦးဇင္းသြားကတည္းက
တစ္ခ်ိန္လံုးငိုေနတာ ၊ ခုလဲ ဦးဇင္းကို သတိရလို႔ဆိုၿပီး လိုက္မလာဘူး ဦးဇင္း
၊ မမကိုေျပာေလ အိမ္ေရာက္မွ အေမ့ကိုျပန္ေျပာလိုက္မယ္”
ေအာ္ အေမရယ္ ၊ ႏိုင္ငံေတြျခားေနလည္း
သံေယာဇဥ္ဓာတ္ခံေတြရွိေနသမွ် မ်က္ရည္ေတြကို အသံုးခ်ၿပီး
လြမ္းျပေနရဦးမယ္အေမ - ။
ပညာေရးအတြက္
ေနရပ္ကိုစြန္႔ခြါ အေမ့ရဲ႕အၾကင္နာေတြကို ေက်ာခိုင္း
ကံၾကမၼာခိုင္းတဲ့
အလုပ္ေတြကိုလုပ္ ဘာမွမဟုတ္ေသးတဲ့ သုညဘ၀ကို အေရာင္တင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕နဲ႕
သားရဲ႕ဘ၀ကို ျမွဳပ္ႏွံရေတာ့မယ္။
ဒီလိုနဲ႔
- -
အခ်ိန္နာရီေတြၾကာျမင့္လို႔ အေမနဲ႕ရြာကိုခြဲခြာခဲ့တာ လေတြေတာင္အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီပဲေလ။
ေၾသာ္ - - ဘာလိုလိုနဲ႔
အေမနဲ႔ရြာကိုခြဲျခာလာခဲ့တာ ခုဆို တစ္ႏွစ္ျပည့္ဖို႔ ဘာမွေတာင္ မလိုေတာ့ပါလားေနာ္။ အေမေရာ
ေနမွေကာင္းရဲ႕လား။ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ အေမ့မ်က္ႏွာေတြလိုက္ရေသး တယ္။ “အေမ ေနမွေကာင္းရဲ႕လား” လို႕ေမးလိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြတစို႕စို႕နဲ႔
ငိုသံေတြ ေရာေထြးလို႕ “ေကာင္းပါတယ္ ဦးဇင္းရယ္။ ဦးဇင္းေရာ ေနေကာင္းရဲ႕လား”တဲ့ “ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ
၊ အေမလဲ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ေနာ္” လို႔ေျပာလုိက္ေတာ့ ဘာသံမွ ျပန္မၾကားရေတာ့ေပ။ တရႈတ္ရႈတ္နဲ႔
ငိုသံေတြကိုသာဆက္တုိက္ ၾကားေနရေလ၏။
ေနာက္ေတာ့မွ
မမက “ ဦးဇင္း ၊ တပည့္ေတာ္တို႔လဲ ေစ်း၀ယ္စရာရွိလို႔ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္၊လုိတာရွိရင္ မွာလိုက္ေနာ္ ၊အမတို႔လဲ
အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္ ၊ဦးဇင္း စာႀကိဳးစားေနာ္ အမလဲ အေမ့က်န္းမာေရးကို အၿမဲဂရုစိုက္ေပးပါတယ္
၊ ဒါပဲေနာ္”
သံေယာဇဥ္
တစ္ပံုတစ္ပင္နဲ႔ ၿပံဳရႊင္ေနတဲ့ဟန္ျပလို႔ ငိုသံမပါေအာင္ စကားကို ဘယ္လိုပဲထိမ္းထိမ္း အေမ့ရင္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ျပင္းထန္တဲ့ေ၀ဒနာေတြျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ သားသိေနပါတယ္အေမရယ္။
ဖန္၀ါဆင္ျမန္း ၀တ္သကၤန္းကိုရံုထားရေပမဲ့ခံစားမႈမဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားေတာ့ သားမွာ မရွိပါဘူး
အေမရယ္။ အေမနဲ႔ထပ္တူထပ္မွ် သားကိုယ္တိုင္ ခံစားေနခဲ့ရတာေတြကို အေမမသိေအာင္ ရင္ထဲမွာမ်ဳိသိပ္လို႔ အံႀကိတ္ၿပီးငိုခဲ့ရဖူးပါတယ္။
ေအာ္ အေမရယ္
- အေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႕ ဖြင့္မေျပာမိခဲ့တာေလးရွိေသးတယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုရင္ သားေျခေထာက္မွာ ေျခစြယ္ငုတ္တာျပန္ျဖစ္ေသးတယ္ေလ။ ရြာမွာျဖစ္တုန္းကဆို
အေမကိုယ္တိုင္ေသခ်ာ လုပ္ေပးလို႕ ေပ်ာက္ခဲ့ေပမဲ့ အခုဒီေရာက္တဲ့အခါ ေဆးခန္းမွာ ထံုေဆးေပးၿပီးေတာ့
ခြဲလိုက္ရတယ္ေလ။ အဲဒီညကဆို အနာအရွိန္ေၾကာင့္
အဖ်ားတက္တဲ့အခါ အေမနဲ႔ရြာကို ဘယ္လိုကို လြမ္းလို႕လြမ္းေနမွန္းမသိဘူး အေမရယ္။
အေမ့ရဲ႕ အၾကင္နာေတြ ျမင္ေယာင္ၿပီး အိပ္မက္အျဖစ္နဲ႔ေတာင္ ခဏ၀င္လာပါေသးတယ္။ တကယ္ပဲ ရြာျပန္ေရာက္ေနတယ္ထင္လို႔
ဘယ္လိုေပ်ာ္လို႔ ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိပါဘူး။ မနက္မိုးလင္းခါနီးမွ အနာကကိုက္လို႔နာတာကို
အေမက ေဆးထည့္ေပးလို႔နာတယ္ထင္ၿပီး “ အေမ့ ၊
နာလိုက္တာ ”ဆိုၿပီးေတာ့ ေယာင္လို႔ေတာင္ေအာ္လိုက္မိပါေသးတယ္။
ေၾသာ္ တကယ့္
တကယ္ေတာ့လည္း ဘယ္ကိုပဲသြားသြား ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္ တိုက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ မတိုက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ
အရင္တစ္ခ်ိန္ကေႏြးေထြးစြာေပးခဲ့ဘူးတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာေစတနာအၾကင္နာေတြက သားတို႔သမီးတို႔ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရလန္းဆန္းစြာ ပြင့္လန္းေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ
မိဘကို ျမတ္ႏိုးတန္ဘိုးထားတတ္သူ တိုင္းသိႏိုင္ပါတယ္။
အေမရယ္ သားရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္
ကိုယ့္ရပ္ရြာအတြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြျဖည့္ေပးႏိုင္ဖို႔ သားမွာ ပညာေရး၀မ္းစာ အရည္ခ်င္းေတြျပည့္လာတဲ့အခါ အေမရွိတဲ့ရြာဆီကို အျမန္သာျပန္လာခဲ့ပါမယ္။
အဲဒီအခါက်မွအေမ့ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့သံေယာဇဥ္အမွ်င္ေတြအတြက္ ဓမၼေရစင္ သက္သက္နဲ႔ ပတ္ျဖန္းကာေဆးေၾကာေပးပါဦးမယ္။
အေမ့သားျပန္အလာကို က်န္းမာစြာေစာင့္ႀကိဳေနပါေတာ့ -။
အေမႏွင့္တကြအားလံုးေသာ ရြာသူရြာသားမ်ားက်န္းမာခ်မ္းသာၾကေစလို႔အၿမဲဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္ ။
အေမအလြမ္းေျပေစဘို႔ သားရဲ႕ ဓာတ္ပံုေလးလဲပို႔လုိက္မယ္ေနာ္ ၊ အေမ ထာ၀ရေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
သားေတာ္္ေမာင္ပဥၨင္း
( ေခတၱသီရိလကၤာ )
( အနႏၱေမတၱာရွင္ ေမြးေမေမဆီသို႔ - စာတစ္ေစာင္
)
ပါးျပင္မွာ
မ်က္ရည္ေတြစိုလို႔ ၊ အေမတကယ္ငိုေနတာေပါ့။
သံေယာဇဥ္အမွ်င္မ်ားကို
၊ ခင္အားပိုေနတဲ့ အေမ။
ရုန္းမထြက္ႏိုင္လို႔
မ်က္ရည္က် ၊ အငိုစေတြ ရွင္သန္ေစတာေပါ့။
တရားမသိလို႔
အားခ်ိေနတာမဟုတ္ ၊ မဆင္ျခင္တတ္လို႔ ရင္ခြင္အက္ေနတာပါ။
သား နားလည္ပါတယ္။
၊ေတြ႕တဲ့အခါ ၾကင္နာျပၿပီး
မျမင္သာလို႔
ေ၀းကြာသြားေတာ့ ၊ ေမတၱာပို႔ေပါ့ အေမရယ္။
ငိုေနမဲ့အစား
ေမတၱာေလးပြားေတာ့ ၊ သားကိုသတိရေနမွ် ကုသိုလ္ရတာေပါ့။
သားဘ၀ကို
ေႏြးေထြးေစတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာေတြအတြက္
ေက်းဇူးေတြျပန္ဆပ္ဖို႔
သားႀကိဳးစားေနပါတယ္။
ပူေလာင္ေစတဲ့
အေမ့ပါးထက္က မ်က္ရည္ေတြအား
ျမတ္ဘုရားေပးတဲ့
တရားေရေအးမ်ားနဲ႕ ေဆးေၾကာေပးပါရေစ။
သံေယာဇဥ္ႀကီးမားတဲ့
အေမ့အတြက္ ေျဖသာတဲ့ေဆးတစ္ခြက္ေပးလိုက္မယ္။
“အပၸမာေဒန
ဘိကၡေ၀ သမၸာေဒထ”လို႔ သားကိုသတိရသမွ် ရြတ္ေနပါအေမ။
ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာရႊင္လန္းၿပီး
မဂ္ဖိုလ္ပန္းဆင္ျမန္းႏိုင္ပါေစလို႔
ဆုေတာင္းအခါခါ
ပတၳနာအႀကိမ္ႀကိမ္ျပဳၿပီးေတာ့
အေမ့ရဲ႕ေက်းဇူးတရားမ်ားကို
သား အသိမွတ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။
ေသာကမ်က္ရည္ေတြစိုလို႔
အပူေတြပိုေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ
ဓမၼပီတိေတြေ၀ျဖာ၍
ထာ၀စဥ္ ေအးျမပါေစေသာ္။
( ျပာသိုလျပည့္
အေမေန႔ကို ႀကိဳဆိုေသာအားျဖင့္ ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။)
